niedziela, 29 września 2013

ulotność

Są takie ulotne, nieliczne bardzo, chwile jak skrawki szcześcia.
Totalna magia na ekranie, dużo poduszek pod głową, ulubiony materac i wymarzone towarzystwo do wspólnego oglądania filmu, jedzenia wafelków i zapijania herbatą, nawet za cenę okruchów na ulubionym materacu.
Skrawek. Bo nawet nie obejrzeliśmy połowy filmu.
Codzienność wypełniają krzyki i rozpacz.
Tak silne pragnienie nieistnienia, że ciężko nad nim zapanować.
Wanna kojarzy się tylko z żyletkami, ciepłą wodą i lepkością krwi.
Kuchenne noże z otwartymi żyłami.
Samochód z bliskim spotkaniem z drzewem lub betonowym słupem.
Apteczka z mieszanką całej swej zawartości połkniętą na jeden raz.
I dziś dopiero po raz pierwszy przyszła ta myśl, że może tak po prostu zasnąć i się nie obudzić.
Zniknąć.
Bo uciec się nie da.
Nie da się zacząć nowego życia tysiące mil stąd, ze świadomością, że zostało tyle niedokończonych spraw.
Ze świadomością własnej niezastępowalności i jednocześnie świadomością tego, że bezsilność doprowadza nad krawędź.
Szkoda, że nie można schudnąć od wypłakania wszystkich łez.
Rozpacz to brak nadziei.
Bierze się chyba z bezsilności.
Próbuję odkryć, dlaczego chcę zrobić sobie krzywdę. Krzywdę swojemu ciału, swojej duszy.
W myślach uciekam znów w przeszłość, od której tak długo i z takim bólem próbowałam się odciąć.
Masochistycznie odtwarzam wspomnienia planując przyszłość kaleczącą moją duszę, sumienie, szczęście. Nawet jeśli to szczęście składa się ze skrawków.
Jest mi tak cholernie źle.
Kolejny miesiąc.
I wiem, że to nie hormony.
I wiem, że to wcale nie praca, jak próbowałam oszukiwać samą siebie i Trzeciego.
Gdyby nie to, że weekend, pewnie zadzwoniłabym, prowokując ekspresowe spotkanie w ustronnym miejscu, w niestosownym celu.
Wszystko się sypie.
Moje plany, moje życie.
Nie mogę rozkładać parasola ochronnego nad tymi, których kocham, bo parasol nie rośnie, a oni tak. Jest już za mały, na dodatek oni wcale go nie chcą. A nawet jeśli chcą, to okazują coś wręcz przeciwnego. Czuję się podeptana.
Patrzę na życie i największy dramat mojej matki, pełnej życia i radości osoby, która w domu musiała być zupełnie inna, tłamszona i upokarzana przez kogoś, kto powinien był ją wspierać. Pozbawiana wszelkiej radości i optymizmu. Miała nas.
Ja mam wrażenie, że nie mam nikogo.
Wiem, że to tylko wrażenie. Jak balsam te małe momenty, kiedy idziemy razem do kina albo do cukierni.
Boże, to dopiero 10 lat, a ja już jestem bezsilna. Boję się, co będzie dalej.
I kiedy myślę o tym, że chciałabym zniknąć, jak wyrzut sumienia pojawia się myśl, że nie wolno mi, bo zostawiłabym światu problemy, z którymi sama nie potrafiłam się uporać i przed którymi próbowałam uciec.
Łykam te wszystkie dziwne pigułki, łudząc się, że któraś zadziała i walcząc z pokusą połknięcia wszystkich na raz.
Zdejmuję nogę z  gazu tylko dlatego, że nie chcę skrzywdzić nikogo innego.
Tak naprawdę to chyba wcale nie chcę zniknąć. Chciałabym, by zniknęły moje problemy, ale one zniknąć nie chcą.
Wszystko jest takie ulotne, tylko problemy cechuje niezwykła trwałość.
Choć wszystko jest względne.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz