Pieczarki można obierać największym nożem. I kiedy w tle znów obelgi i wrzaski, pokusa, by nóż przesunął się odrobinę dalej staje się wręcz nieznośna. Świata zza mgły łez prawie wcale nie widać.
Jak balansowanie na krawędzi. I te głupie przebłyski, że przecież nawet, gdyby się obsunął ten nóż, to tylko potem zostałaby brzydka blizna, bo pewnie i tak ktoś zareagowałby. I jeszcze taka trauma dla dzieci. Dla mniejszego zwłaszcza, tego, które powtarza, że nie chce żyć.
Jakby czuło, niesamowicie wyczuwało to wszystko, co boli.
Ile można wmawiać, że łzy to z powodu kataru.
A on na to:
- ale przecież masz smutne oczy.
Mam smutne oczy. Smutną duszę. Smutne ciało. Smutne myśli. Jestem smutkiem. Jestem rozpaczą.
Płaczę po każdym krzyku, każdym wyzwisku, jakbym nagle pozbyła się tego nieprzemakalnego pancerza, który sprawiał, że byłam na nie odporna.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz