piątek, 24 maja 2013

Niepozbierana

Zanurzam się we własnych myślach, których nie jestem w stanie ogarnąć. Odgonić też nie potrafię.
Tyle lat minęło.
Jeden sms.
Tyle pytań.
I jak przebłysk dociera prawda, że czas jest nieubłagany.
Nigdy więcej już nie będzie tak, jak wtedy.
Jak wiele się zmieniło.
A kiedy rozmawialiśmy, okazało się, że każde z nas pamięta tyle szczegółów z przeszłości. Trzy lata, które nie zatarły się.
Stres przed. Jak przed wizytą u lekarza.
Albo przed bardzo ważnym spotkaniem.
I to poczucie, że mogę rozczarować.
A nie chcę.
Dlaczego?
Bo to ważne.
Bo on jest ważny.
Bo to wszystko bez sensu.
I nie pamiętałam, kiedy mówił, że akurat jakąś konkretną sprawę właśnie mnie zawdzięcza.
Nie pamiętam takich rzeczy.
Do tej pory to nie miało znaczenia.
Nie wypytywałam.
Wciąż nie mogę dojść do siebie.
Wciąż sama siebie pytam dlaczego.
Wciąż rozpamiętuję.
I nie mogę się pozbierać.

piątek, 10 maja 2013

przedzawałowa

Wymęczona stresem przy okazji wizyty u lekarza zaliczyłam EKG. Na razie nie jest najgorzej, ale jak nie zmienię trybu życia, zapracuję na zawał.

Dopadła mnie przeszłość. Zadzwoniła w środę, gdy siedziałam w pracy, planowała spotkanie na dziś, nie zadzwoniłam, nie poszłam, a wieczorem, przy okazji wernisażu i wyprawy do kina wpadłam na własną przeszłość w towarzystwie obecnego męża własnego i domniemanej żony przeszłości.

Rozchwianie emocjonalne wykańcza mnie, paradoksalnie zdaję sobie sprawę z tego, że nie ma żadnej realnej przyczyny. Ale jednocześnie te paskudne wahania sprawiają, że zaczynam się zastanawiać, czy może istnieje coś, co sama próbuję ukryć przed sobą samą.

Od wielu miesięcy nie pisałam. Chyba dzieje się źle, skoro znów wracam do pisania i znów mam taką potrzebę.

Może to z braku przyjaciółki, która wysłuchałaby tego wszystkiego, co we mnie się kłębi, a potem mogłabym nad tym przejść do porządku dziennego, albo po prostu to wszystko uporządkować.

I to by było na tyle.