Kiedyś ludzie nie potrzebowali płacić za to, by ktoś ich wysłuchał. Mieli przyjaciół. Kobiety opowiadały, co im leży na sercu, nie oczekując wcale, że ktoś rozwiąże ich problemy. Po prostu mogły o nich opowiedzieć, a obok był ktoś, kto chciał słuchać. I to wystarczyło.
Od kilku dni kołaczą się po głowie myśli:
- jestem najgorszą matką,
- jestem kiepskim naukowcem,
- jestem nieudolnym zastępcą dyrektora,
- jestem wredną żoną,
- jestem okropną córką,
- jestem ogólnie beznadziejna.
I tak przez chwilę zastanawiałam się, czy może to wrażenie, z którym się budzę, to nie jest objaw depresji.
A potem pomyślałam, że może to nie jest wrażenie, że to jest po prostu rzeczywistość.
Przez myśl przeszło, żeby pójść do specjalisty.
A potem ujrzałam siebie, jak opowiadam o chorym dziecku, o nadmiarze obowiązków i pomyślałam, że nie ma cudownej pigułki na moje problemy. Nikt nie uzdrowi mi dziecka, nie napisze za mnie artykułu.
A płacić za to, że będę komuś opowiadać o tym, jak mi źle, co robię, czego nie i z czego to wynika - to już wolę sobie kupić nową bieliznę.
A, do listy zapomniałam jeszcze dopisać, że jestem gruba i brzydka. Brzydsza, niż 6 lat temu.
Leżąc zbierałam w myślach to, co się posypało:
- dziecię zgubiło mój stary, ale bardzo ulubiony telefon (wartość finansowa: 300 zł, emocjonalna - bezcenny) i swoją przytulankę (50 zł).
- bankomat pożarł 1200 zł (tak, właśnie tyle), a reklamacja będzie rozpatrywana przez 90 dni.
- moje dzieci zachowały się paskudnie na rodzinnym spotkaniu (jasne, zawsze mogło być gorzej, ale widywałam ich w lepszym wydaniu).
- zepsuła mi się kiełbasa, taka ulubiona, około 5 kg, jeśli nie więcej, włożyłam ją do bagażnika, zamiast do wnętrza samochodu - bagażnik nie ma klimatyzacji.
Zrobiłam strasznie dużo kilometrów jednego dnia, sama za kierownicą. Następnego dnia znów podróż. I jeszcze następnego.
Ogromny stres.
Wiem, że to też ma wpływ na moje samopoczucie, ale i tak jest mi po prostu źle.
Po raz pierwszy od dwóch tygodni ugotowałam obiad. Brakowało mi tego. Gotowanie na wyjeździe nie wchodziło w grę.
Chcę posprzątać w szafach, umyć okna, wyrzucić wszystkie niepotrzebne rzeczy, jakbym chciała w życiu zrobić miejsce na coś nowego, jakbym chciała wywalić wszelkie problemy razem ze starymi ubraniami, makulaturą i zepsutymi zabawkami. Może się uda.