Zanurzam się we własnych myślach, których nie jestem w stanie ogarnąć. Odgonić też nie potrafię.
Tyle lat minęło.
Jeden sms.
Tyle pytań.
I jak przebłysk dociera prawda, że czas jest nieubłagany.
Nigdy więcej już nie będzie tak, jak wtedy.
Jak wiele się zmieniło.
A kiedy rozmawialiśmy, okazało się, że każde z nas pamięta tyle szczegółów z przeszłości. Trzy lata, które nie zatarły się.
Stres przed. Jak przed wizytą u lekarza.
Albo przed bardzo ważnym spotkaniem.
I to poczucie, że mogę rozczarować.
A nie chcę.
Dlaczego?
Bo to ważne.
Bo on jest ważny.
Bo to wszystko bez sensu.
I nie pamiętałam, kiedy mówił, że akurat jakąś konkretną sprawę właśnie mnie zawdzięcza.
Nie pamiętam takich rzeczy.
Do tej pory to nie miało znaczenia.
Nie wypytywałam.
Wciąż nie mogę dojść do siebie.
Wciąż sama siebie pytam dlaczego.
Wciąż rozpamiętuję.
I nie mogę się pozbierać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz